Hayat mevsimler gibidir…
Her kışın ardından bahar gelir.
Her yazın sonu sonbahardır.
Her insanın hayatında zaman zaman yapraklar dökülür.
İnsanlar ölür; arkadaşlar kaybedilir; eşyalar yitirilir;
Geride kalanlar; yitirilenler; unutulanlar; özlenenler…
Her yaprak dökümünün ardından soğuk kış günleri gelir.
Üzülür insan; yüreği dağlanır; sıkılır; dar gelir durduğu yerler.
Özler, ağlar, hasretle anar…
Ama her ayazın ardından güneş açar;
Her dökümden sonra eskisinin yerini tutmasa da;
Yeni yapraklar çıkar; yemyeşil, güzel,
Yeni çiçekler açar, hayata yeni tatlar veren.
Unutulur bir anda yaşanan o soğuk, kara kış geceleri.
Umutlar yeşerir; güneşin havayı ılıtan ışınlarıyla.
Mutluluk serpilir insanın yüreğine.
Yine ve daha sıkı sarılır insan hayata.
Acı çekmeyi, üzüntüyü yaşamayı öğrenir.
Daha dik daha sağlam olur her kışın ardından.
Sonra hep yaz olacak zannedilir.
Hep güzel günler; hep yeşil yapraklar; hep bal tadında çiçekler…
Ama öyle değildir hayat
Yine gösterir gerçek yüzünü
Döküverir yapraklarını…
Daha acıtıcı, daha üzücü bir şekilde.
Tam yeter katlanamıyorum; kaldıramıyorum derken insan
Birden yeşeriverir yemyeşil bir yaprak daha….
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder