O kadar zor ki ölenin ardından üzülmek. Onsuz olmaya alışmak.
İnsan hiç düşünmüyor ölürsem arkamdan kimler üzülür? Neler yaşar insanlar diye.
Ama düşündüğün zamanda sevdiklerinin üzülmemesi için onlara kendini alıştırmamalı insan. Nasıl olacak bu herkesden elini eteğini çekmeli o zaman insan. İmkansız oda yani.
O kadar zor ki giden insanın ardından onun yokluğuna alışmak. Onun kokusu sesi olmadan yaşamak. Onsuz hayatı hayal edemiyorken insan birden bire, aniden, bir evlada demeden son söz söyleyemeden onsuz kalmak. Düşünüyor insan ardından şunu yapacaktık, bunlar olacaktı, şunu demişti, söz vermişti. Ama hiç birini yapamayacak artık. Aslında yapamaması değil problem yada üzen. Varsın yapmasın ama biryerlerde yaşadığını bir şeyler yaptığını bilmek. İstediğinde bir telefonla sesini duyabiliyor olmak yeter aslında.
Önceki gün Hakan’ın telefonlarını aradım, karşıma her zaman duymaya alıştığımız o ses çıktı. “aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor lütfen daha sonra tekrar deneyiniz.” Daha sonra denesem, 1 gün, 1 ay, 1 yıl sonra denesem bana “işte aradığınız kişi karşınızda. Bilmem ne operatöründen yeni hizmet ölüler alemine bağlantı” diyebilecek mi?
Keşke bir şekilde haberleşebilsek öbür alemle. En azından ilk zamanlarda. Onun oraya alışmasında bizim burada onsuzluğa alışmamızda yardımcı olmaz mı? İnsan yalnız hissediyor kendini bu alışma sürecinde.
Ben alışamadım henüz; Hakan’ın ölmüş olduğunu öğreneli 4 gün oldu. Zaten bana uzaktı alışmak benim için daha kolay olacak. Ama ya sevgilisi ya ailesi onlar nasıl alışacaklar bu duruma? Allah yardımcıları olsun, sabır versin onlara, yaşama devam etmek için sebeplerini görmesini sağlasın.
Yakup Hakan Pullu seni hiç unutmayacağım ve seni tanıyanlarda unutmayacaklardır. Her zaman yanımızda, kalbimizde, aklımızda olacaksın. Toprağın ve rahmetin bol olsun canım benim.
1 yorum:
Günaydın funda yazıların o kadar değerli ve anlamlıki meleğimin ölümünden sonra kalbim atmıyor sanki,ne internet ne gazete ne haberlere bakamaz oldum ama senin yazını herkesten duyduğum için okumak istedim ve inan beni çok duygulandırdın.Yazdıklarının ne kadar içten olduğu her kelimende hissediliyor. Gerçekten yokluğu çok zor sanırım buna alışamıcam. Artık ulaşamayacağımı bildiğim halde her gece ve her sabah alıştığım sesi özleyerek arıyorum ve evet o sinir bozucu ulaşılamıyor sesi tokat gibi çarpıyor yüzüme. Her sözü kulağımda her hali gözümde her an beynimde onu her yerde içimde, yanımda hissediyorum ve çok özlüyorum. Sanki biran geri gelecekmiş gibi.Hakanı anlatmaya kelimeler ve anılar yetmez.Hepimiz için özellikle ailesi için en gurur verici olan şey arkasında o kadar çok mutlu, gururlu sevgi dolu insanlar, unutulmayacak anılar bıraktıki gururlanmamak imkansız. Bir bebek kadar zararsız, sevimli ve güleçti.Güzel gözlerine, sevgi dolu sözlerine, rüzgar sesine ve melek yüreğine hasret kalmak büyük bir acı ama bunları bilmek ise çok büyük bir mutluluk. Onu bırak tanımayı, sevmeyi, özlemeyi bir kez olsun görmüş olmak bile özel bir değer. Hakkında konuşmak, onu paylaşmak sanırım herkese mutluluk veriyor.Kelimelerim yanlış cümlelerim anlamsız olabilir. Emin olduğum tek şey her an yanımızda bir melek olacağı.Hepimize sabır diliyorum ve bizi onun için edeceğimiz duaların ayakta tutacağına inanıyorum. Anılarıyla yaşamak bile nefes almamıza yeterli olmalı çünkü birbirini hiç tanımayan insanlar arasında çok güzel bir bağ bıraktı.Bize kendisini ve anılarını yaşatma görevini bıraktı.Tüm sevdiklerinin onu unutmayacağına inanıyorum. Ben aldığım her nefeste onu yaşıyorum ve bu bana teselli veriyor.Ona olan hislerimi sevgimi anlatmama imkan yok hayatımın en özel en değerli zamanını yaşattı bana ve bu süreç devam ediyor. Sadece görmüyor ve dokunamıyorum ama hissediyorum.
Allah hepimize en başta ailesine sabır versin ve canımın mekanını cennet etsin.
Berrin
Yorum Gönder